Selecteer een pagina

Wendy van den Bos

Oh help, daar heb je weer zo’n vraag…

Een paar weken geleden schreef ik het eerste deel van deze blog. Over de verschillende soorten (hoe, wat, waarom) vragen van een kind. Maar vooral over wat ze doen bij jou. Welke gedachte, emotie of gevoel roept een vraag van je kind bij jou op?

Heb je er bij stil gestaan? Heb je ontdekt wat het precies is wat maakt dat je het beantwoorden van die specifieke vraag lastig vindt? De inhoud van het onderwerp of jouw emotie die erbij komt kijken?

‘Je hoeft een kind toch niet álles te vertellen?’

‘Daar zijn ze toch nog veel te jong voor?’

‘Ik vind het niet nodig dat ze deze ellende meekrijgen’

Allemaal uitspraken die je zou kunnen toepassen op een ‘waarom levensvraag’ van je kind. Allemaal goede redenen om een vraag niet te beantwoorden. Althans, niet écht. Maar zijn dat de echte redenen? Ik noemde het de vorige keer ook al; vaak gaat het om het gevoel erachter. Over jouw gevoel.

Neem nou een paar weken geleden. Er is een jongetje verongelukt bij een school achter ons huis. Zomaar tijdens het buitenspelen van de schommel gevallen, in elkaar gezakt en overleden. Voor het oog van heel veel jonge kinderen en leerkrachten. Vreselijk. Iedereen voelt de emotie, de ellende, het verdriet. We waren er als ouders allemaal stil van. De vraag die ik even later van ons oudste mannetje (6) kreeg: ‘waarom is dat kindje dood gegaan, dokters kunnen toch iedereen beter maken? En daar meteen achteraan ‘waar is hij eigenlijk precies aan dood gegaan en wat gebeurt er als ze hem in de grond begraven?’ Goed, daar gaan we…

Op dat moment gaat er veel door mij heen ‘wat vertel ik hem wel, wat misschien nog niet, wat kan hij al aan, welke emoties komen er los enz’.
Maar meteen dacht ik ‘dat zijn allemaal mijn gedachten, hij heeft gewoon vragen die ergens vandaan komen en klaar. Ik wil zelf ook een duidelijk, helder en eerlijk antwoord als ik een vraag heb, waarom zou ik dan mijn kind een ander of half antwoord geven? Hij voelt allang de emotie bij ons.

Wel realiseerde ik me dat ik hem wilde laten weten dat ik lastige en moeilijke vragen vond, omdat hij dat allang had gezien. En gemerkt en gevoeld. Dus daar ben ik maar gewoon mee begonnen. ‘Lieverd, ik weet het ook niet allemaal precies en vind het heel erg verdrietig, maar ik zal proberen alles uit te leggen.’ We zijn ervoor gaan zitten en ik heb alles zo goed als ik kon uitgelegd. En ja, ook wanneer hij vervolgvragen stelde die, wanneer je je (automatisch) verplaatst in die moeder, echt heel veel emoties losmaken.

Kinderen krijgen veel mee. Ook van alle dingen je niet uitspreekt. Of die je met je partner omslachtig verwoord. Vroeg of laat krijg je hier vragen over. Besef wel, je krijgt alleen die vraag waar het kind aan toe is, anders stelde hij/zij hem niet. Anders komt het niet in hun op. En die mag je dan ook naar alle eerlijkheid beantwoorden. Moet beantwoorden. Eerlijkheid, openheid, veiligheid. Zijn/haar vragen zijn oké, de emoties die erbij komen ook. En daarbij ook jouw emoties. Verstop ze niet, bespreek ze. Geef aan wat je lastig vindt. Geef ook gerust aan dat jij ook niet alles weet en begrijpt.

Een paar minuten later speelt hij weer met zijn Lego. Gaat het over vulkanen, lava en dat dit toch wel heel erg heet is. Prima, dat zijn kinderen. De tekening voor die ouders van dat jongetje verderop in de week is zijn verwerking van al deze heftige dingen. Ook prima. Alles gaat, net als bij ons volwassenen, in stukjes en op zijn tijd.

Wees eerlijk. Naar jezelf én naar je kind.

Wil je op de hoogte blijven van alle tips en nieuwe artikelen?