Selecteer een pagina

Annemarie van Balen

Van wie is nou dit gevoel!?

Iedere ouder wil dat zijn of haar kind op kan groeien in een fijne omgeving, zodat je kind volgens zijn dromen en verlangens kan leven en opgroeit tot een evenwichtige volwassene die zijn bijdrage kan leveren aan onze maatschappij. Onze manier van opvoeden speelt natuurlijk een belangrijke rol hierin. En dat opvoeden vinden we nog wel eens lastig.

Zolang alles goed verloopt, onze kinderen zich langzaam maar zeker ontwikkelen op een goede manier en aan onze (heimelijke)verwachtingen voldoen, hoor je niemand klagen. Maar als het minder soepel verloopt, veranderen we langzaamaan in mopperende ouders die op diverse manieren gaan proberen om hun kinderen bij te sturen.

Het overgrote deel van de ouders gaat dan vooral over op allerlei strategieën. Het denken neemt het als het ware over van het gevoel. En laat in het voelen nou juist de oplossing zitten! Want oh boy, wat voelen we tegenwoordig allemaal toch veel! Zowel ouders als kinderen worden de hele dag overladen met allerlei vormen van prikkels die ons lijf moet zien te verwerken. Zowel op bewust als op onbewust niveau.

Omdat je als ouder gespiegeld wordt door je kind, levert dit regelmatig een strijd op die je kind nooit kan winnen. Hij voelt van alles, wil hierin bevestiging van jou maar omdat het niet prettig voelt, heb je de neiging om te ontkennen. We willen niet de hele dag gaan navelstaren, toch? En zeker niet alles aan onze kinderen laten zien.

Ons lichaam werkt dan ook nog eens op basis van ervaring. Als een situatie een bepaalde emotie met zich mee heeft gebracht in het verleden, dan treedt er bij een gelijksoortige situatie acuut hetzelfde gevoel of gedrag op. En daar hebben we vaak last van.

Een emotie op zich heeft namelijk geen lading, het heeft wel een functie:

Bang heeft als functie om je alert te maken en je te waarschuwen dat er een onveilige situatie is. Je wordt behoedzaam, voorzichtig.

Boos heeft als functie om je grenzen te stellen en te bewaken. Het zorgt voor zelfbescherming. Je wordt kwaad of ongeduldig.

Bedroefd of Verdrietig heeft als functie om verlies te verwerken, te helen. Je wordt triest of voelt je ongelukkig.

Blij heeft de functie van geven én ontvangen. Je wordt energiek, gelukkig, open of opgetogen. Vaak zijn blije mensen ook zelfbewust en vrolijk.

In verbinding met onze kinderen voelen zij feilloos aan welke gevoelens we op dat moment ervaren. Het ontkennen van onze gevoelens ten opzichte van onze kinderen werkt daardoor ook zeer verwarrend. Als je deze, om welke reden dan ook wilt verbergen, dan moet ik je daarin teleurstellen. Dat is echt niet mogelijk.

Beter is het om aan te geven dat je bijvoorbeeld verdrietig bent, maar dat je zoon of dochter hier niets mee hoeft te doen. Dat het oké is dat je dit gevoel hebt en dat het er gewoon mag zijn. Zo leert je kind dat iedereen emoties heeft, deze te benoemen en te accepteren, met jouw hulp!

Wil je op de hoogte blijven van alle tips en nieuwe artikelen?